Διαλογος με τον Δημητρη Πικιωνη

Η γη τούτη (η Αττική γη) κείτεται τώρα ως το πριν όμορφο σώμα ενός θεϊκού πλάσματοςόπου κατατρώγει τις σάρκες του η αρρώστια.Και αν είχε μιλιά- και έχει, αλλά δεν την ακούμε- θα έλεγε:«Δείλαιοι και αμαθείς και βάρβαροι τι κάνετε; Τι αφανίζετε; Δεν ξέρετε ότι είμαι η μητέρα και η τροφός, το λίκνο, η κοιτίδα, η μήτρα της περασμένης δόξας και της μελλούμενης; Μάταια θαυμάζετε τα μνημεία που έστησαν κάποτε τα παιδιά μου.Δεν ξέρατε πως είναι σαρξ εκ της σαρκός μου, και πως όταν η Μορφή μου αφανισθεί, η δικά τους θα χάσει το νόημα της; Τι εκάνατε την Ελευσίνα; Τι εκάνατε τον Ιλισό και τον Κηφισό, τα δυο αγιάσματα μου; Εβάλατε μέσα τους υπονόμους σας, ρίξατε τα νερά των εικονοστασίων σας. Δεν βλέπω πια βωμούς θεών πάνω εις τα όρη μου και τους λόφους, πάρεξ τα γραφεία και τις μηχανές των εταιρειών σας. Εκείνοι ήταν σημάδι λατρείας. Σε σας δεν απόμεινε παρά η κατώτερη μορφή της σχέσης με τη Φύση: η εκμετάλλευση.Έτσι καταστρέψατε την πρώτη, σεπτή κορυφή της Ακρόπολης μου, το Λυκαβηττό, τους έλικες που σχημάτιζε το περίγραμμα τουΠου είναι ο Κολωνός, τα κράτιστα γας έπαυλα;Που οι σπηλιές και τα θρόνια του Πανός…»…Μα τι όφελος, η ύβρις μένει. Τίποτα πια δεν μπορεί να την απαλείψει, θα μείνει εις τον αιώνα.
Τρισμέγιστη είναι η ενοχή μας. Και όχι μόνο απέναντι του εαυτού μας, μα έναντι της μνήμης των περασμένων, έναντι του μέλλοντος και έναντι όλων των λαών της οικουμένης.
Μα οι ανάγκες; Θα μου πείτε. Εκείνοι που βάζουν αυτό το ερώτημα ξέρουν πολύ καλά ότι δεν είναι η αδήριτη χρεία, αυτή καθαυτή, η αιτία της καταστροφής. Η αιτία έγκειται στον τρόπο που ανεχθήκαμε να θεραπευτεί αυτή η χρεία.
Δημήτρης Πικιώνης (1887- 1968). Αρχιτέκτων, ζωγράφος, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

αναφορικά με την χορήγηση αδειών εγκατάστασης και λειτουργείας των λούνα παρκ


ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
20.5.2014
ΕΡΩΤΗΣΗ
προς τους κ. κ. Υπουργούς
 Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας
Εσωτερικών

Θέμα: «Αναφορικά με τη χορήγηση αδειών εγκατάστασης και λειτουργίας των λούνα παρκ και λοιπών χώρων ψυχαγωγίας στον δημόσιο χώρο»

Στον απόηχο του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών και πριν φτάσουμε στον δεύτερο γύρο, οφείλουμε να προσδιορίσουμε τις απαραίτητες κατευθύνσεις/υποχρεώσεις των επόμενων τοπικών διοικήσεων και κυρίως να θωρακίσουμε τους πολίτες, σε σχέση με τον δημόσιο χώρο και τις χρήσεις του.
Όπως αναδείχθηκε με τον χειρότερο τρόπο με αφορμή το θανατηφόρο δυστύχημα στο Ελληνικό, το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο που αφορά τη χορήγηση αδειών σε λούνα παρκ και λοιπούς χώρους ψυχαγωγίας είναι εξαιρετικά ασαφές κι ελλιπές, ιδιαιτέρως ως προς το σκέλος των κανόνων ασφαλείας τα οποία θα πρέπει να τηρούνται.
Στο άρθρο 6 παρ. 3 του ΠΔ 12/2005 «για την χορήγηση άδειας εγκατάστασης και λειτουργίας κάθε φύσεως ψυχαγωγικών παιχνιδιών, λούνα παρκ, πίστας αυτοκινητιδίων, τσίρκο, μουσικών συναυλιών, επιδείξεων και άλλων καλλιτεχνικών εκδηλώσεων», προβλέπεται μια σειρά βεβαιώσεων και γνωματεύσεων  −μεταξύ άλλων γνωμάτευση του Συμβουλίου «περί θεάτρων και κινηματογράφων» για την καταλληλότητα των χώρων εγκαταστάσεων και εξοπλισμού, βεβαίωση μηχανικού για την καλή εγκατάσταση και λειτουργία των παιχνιδιών, βεβαίωση ηλεκτρολόγου μηχανικού περί της ασφάλειας των ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων, βεβαίωση διπλωματούχου χημικού για την επικινδυνότητα των τυχόν χρησιμοποιουμένων αερίων ή άλλων υλών, άδεια του Υπουργείου Ανάπτυξης για μηχανολογικές εγκαταστάσεις άνω των 10 ή 15 ίππων κ.ά.
Στη συνέχεια έρχεται το Π.Δ. 254/2005, που μολονότι καταργεί ρητά το Π.Δ. 12/2005, δεν κάνει καμία νέα αναφορά στο τι ισχύει για τα λούνα παρκ και τις συναφείς ψυχαγωγικές δραστηριότητες. Έτσι το ΣτΕ με την 1033/2012 απόφασή αποφάνθηκε ότι εξακολουθούν να ισχύουν οι σχετικές διατάξεις του Π.Δ. 12/2005.  
Οι ρυθμίσεις ωστόσο του άρθρου 6 παρ. 3 του ΠΔ 12/2005 είναι λακωνικές και δεν κάνουν καμιά λεπτομερή αναφορά στις τεχνικές προδιαγραφές του ψυχαγωγικού εξοπλισμού και στους κανόνες ασφαλείας που πρέπει να τηρούνται για τη χορήγηση βεβαίωσης.